با اینکه ساعت تقریبا یک ظهر از خانه بیرون آمده ایم اما سردی هوا خودش را به ما نشان می دهد.  امسال زمستان سردی است هرچند زمستان هنوز شروع نشده است. با آقای زمانیان به سمت رسالت می رویم. به رسالت که می رسیم دلم یک جوری می شود. مخصوصا وقتی سوار تاکسی می شویم یاد روزهایی می افتم که این مسیر را تا ونک می رفتیم و من گاهی تا آنجا گریه می کردم. امروز باز همان حال را دارم اما خودم را نگه می دارم. دوست ندارم اضطرابم را نشان دهم. به ونک که می رسیم پاهایم سست می شود. همیشه به سمت پایین می رفتیم اما حالا به سمت بالای میدان می رویم و من بی آنکه پایین میدان را نگاه کنم سریع راهم را کج می کنم به سمت مقصد. آدم های زیادی منتظر ماشین هستند. انگار سرما طاقت همه را گرفته. من هم دلم می خواهد زودتر به مقصد برسم اما نه برای فرار از سرما. بالاخره ماشینی جلوی پایمان ترمز می کند آقای زمانیان می گوید: بیمارستان قلب؟ راننده با سر می گوید سوار شوید. داخل ماشین نوحه ای پخش می شود. باز هم تکرار خاطرات. آن سال هم محرم  بود. هر ماشینی که سوار می شدی همین حس را داشت. نمی دانم چقدر طول کشید تا به مقصد رسیدیم چون من در خاطراتم غرق بودم. وقتی به بیمارستان رسیدیم آقای زمانیان هم شروع به تعریف خاطراتش از آنجا کرد. پدرش اینجا عمل کرده بود و قطعا دیدن اینجا برای او هم خاطرات زیادی را تداعی می کرد8. تا به ساختمان اصلی برسیم باید کمی پیاده روی می کردیم. حس می کردم پاهایم توان ندارد. نه از سرما که نیرویی هم هل  می داد هم مانع رفتنم می شد.سوال کردیم ما را به طبقه سوم راهنمایی کردند. وارد بخش که شدیم راهرویی بود پر از اتاق که روی هرکدام نام  یک یا چند پزشک متخخصص و یا فوق تخصص نوشته شده بود. چیزی که جلب توجه می کرد حضور کودکانی با سن های مختلف بود. روبروی اتاق مورد نظر چند صندلی بود بعد از اینکه با منشی صحبت کردم و دفترچه ا م را گرفت روی یکی از صندلی ها نشستم. صدای گریه بعضی ها قطع نمی شد. یک دفعه دختری تقریبا هم سن زهرا ازجلو ما عبور کرد. چقدر لاغر بود. به صورتش نگاه کردم لبخند غمگینی زد و من طاقت نیاوردم همان لحظه اشک هایم جاری شد. سرم را پایین انداختم تا نبیند. یادزهرا افتادم. به مادرانشان که نگاه می کردم صبرعجیبی در چهره شان بود و چقدر به ظاهر آرام. پرستار آقای زمانیان را صدا کرد که برود حسابداری. وقتی تنها شدم یک لحظه حس کردم بیمارستان دی پشت  در اتاق ICU نشسته ام. هرچه کردم گریه نکنم نشد. یاد روزهایی که تنها بودم. آن روزها که هیچ پزشکی امید به بهبودی زهرا نداشت. آن روزی که دکتر گفت زهرا نابینا شده و...کسانی که از کنارم رد می شدند با تعجب نگاهم می کردند. نه بچه ای همراهم بود و نه اینکه برای ملاقاتی آمده بودم. تا آقای زمانیان برگشت کلی گریه کرده بودم که باعث عصبانیتش شد. البته شاید می خواست آرامم کند. می دانم در دل خودش هم آشوب بود. تقریبا ساعت 3 صدایم زدند. داخل اتاق که رفتم خانم دکتر طبیب به همراه آقای دکتر نجفی که فکر می کنم از دانشجویان تخصص قلب اطفال بود منتظرم بودند. چه برخورد خوبی خانم دکتر داشت. یک آن همه چیز را فراموش کردم. قبل از انجام اکو سوالاتی پرسید. از بیماری زهرا و مشخصاتی درباره خودم و وضعیتم.در حین انجام اکو برای دانشجویش و البته من توضیح می داد. حس عجیبی بود. نمی دانستم چه از زبانش می شنوم. اما خوب می دانستم که خدا با ماست. کمی طول کشید تا اکوی جنین انجام شود. تمام زوایا و دریچه ها تا جایی که ممکن بود بررسی شد. با دقت و وسواس زیاد. وقتی دکتر با لبخند گفت این کوچولوی شما سالمه فقط زیادی تکون می خوره!!...... ناخودآگاه آرام صلوات فرستادم. دکتر هم خندید و دوباره گفت نگران نباش الحمدلله این سالمه و  تا اینجا مشکلی نداره. این لحظه شاید حس می کردم رها شده در آسمانم. دلم می خواست همانجا دوباره گریه کنم. این بار اشک شوق. وقتی از اتاق  بیرون می آمدم با لخندی که به لب داشتم آقای زمانیان فهمید که همه چیز خوب پیش رفته و خدا را شکر کرد.  از بخش که بیرون می آمدیم در دلم آرزو کردم همه این بچه ها هرچه زودتر به خانه هایشان برگردند. از ساختمان خارج شدیم با اینکه به غروب نزدیک می شدیم حس می کردم خیلی گرم شده ام و بیرون گرم است. دلم می خواست ساعتها بنشینم  و از این هوا لذت ببرم. اما باید به اتوبوس می رسیدیم. چون زهرا منتظر ما بود.

پی نوشت: خدا را شکر که باز هم به ما لطف کرد به ما کودکی دیگر را هدیه داد. الان حدودا20 هفته داردو تا اینجا که سالم بوده.جنسیتش خیلی مهم نیست. ترجیح می دهم ندانم چون زهرا رو گفتن پسریه خدا سورپرایز کرد دخترشد. هرچند دوست دارم یه پسر هم داشته باشم اما صالح و سالم بودن در اولویت قرار دارد. تا بعد چه پیش آید باز هم خدا بزرگ است. درروزهای عاشورا و تاسوعا دلم نیامد از شادی ام بنویسم. دعا برای همه بچه های بیمار فراموش نشود.